ஜில்லு சிறுகதை – சுஜாதா
ஜன்னலுக்கு வெளியே தொடுவானத்தில் ஒரே ஒரு மேகம் கருப்புத் தீற்றலாகத் தெரிந்தது.ஆத்மா கதவைச் சார்த்தினான்
.வரப்போகிறது. தெரிந்துவிட்டது.அவர்கள் கணக்குப்படி சாயங்காலம் மழை வந்து விடும். அதற்குள் புறப்பட்டுவிட வேண்டும்.
திரும்பினான். நித்யா பெட்டியில் துணிகளை அடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.”சீக்கிரம் நித்யா!”
“எதை எடுத்துக்கறது எதைவிடறது?”
“மொத்தமே மூணு பேருக்கும் எட்டு கிலோதான். ரொம்ப அவசியமானதை மட்டும் எடுத்துக்க”
“அவசியமானதுங்கறது எது?”
அந்த கேள்விக்கு இந்த சந்தர்ப்பத்தில் ‘மூச்சு’ என்பதைத் தவிர ஆத்மாவிடம் வேறு பதில் இல்லை
தோருவின் வால்ட்டன் ஞாபகம்வந்தது.ஒன்றுமே தேவையில்லைதான் ,எல்லாமே புதுசாக அமைத்துக் கொள்ளலாம்.
ஆத்மா ஹாலைச் சுற்றிலும் நிதானமாகப் பார்த்தான்.பதினைந்து வருஷ மண வாழ்க்கையின் சேகரிப்புகள்.அவ்வப்போது
சந்தோஷம்,செய்தி,அறிவு,இதம் தந்த எத்தனை சாமான்கள்!ஸ்டீரியோவின் ஸ்பீக்கர்கள் இடம் வலமாக மௌனமாக நின்று கொண்டிருந்தன . உடன் இணைத்த காஸட் டெக் ப்ளேயர் ஒலி பெருக்கி.வண்ண ஜாக்கெட்டுகளில் உறைந்திருக்கும் மணிக் கணக்கான சங்கீதம். பீத்தோவன், பாஹ், ஹரிபிரசாத் சௌரஸ்யா எல்லாமே இப்போது தேவையில்லைதான்.அருகே
டைப்ரைட்டர் இருந்தது, ம்ஹூம் வேண்டாம். கவிதை அடிப்பதற்கு இதுவா சமயம்? அலமாரி நிறையப் புத்தகங்கள் இருந்தன
எதையாவது எடுத்துச் செல்லலாம். எதை? தொல்காப்பிய ஆராய்சசி, முக்கூடற்பள்ளு? பாண்டி நாட்டுத் திருப்பதிகள்? புதுக்கவிதை-நாலு கட்டுரைகள்?தமிழர் நாட்டுப்புற இயல் ஆய்வு? பாலையும் வாழையும்? பைபிள் ? திருக்குறள்?
எதை?
எல்லாமே இப்போது சப்தங்கள்,வெறும் சப்தங்கள்.
“குண்டுகள் எறிந்து
கூரைகள் எரித்து
பெண்டுபிள்ளை வயோதிகரைக்
கொன்று குவிப்பது
அன்றாடப் பொழுதுபோக்கு!”
“பாஸ்டர்ட்ஸ்!”என்று யாரையோ திட்டினான்.
“என்ன புஸ்தகம் எடுத்துக்கணும்”
“ஏதாவது எடுத்துக்கலாம் பிரயாணத்தில படிக்கறதுக்கு”
“என்ன, சீக்கிரம் சொல்லுங்க”
ஆத்மா மறுபடி அந்த அலமாரியை வருடினான்.”இது போதும்!”என்று ‘ராணி’ இதழைப் பெடடியின் மேல் போட்டான்.
“நகைப் பெட்டிகளை என்ன பண்றது?”
“எல்லாத்தையும் போட்டுண்டுவா.அங்க போனா வித்து மரவள்ளிக் கிழங்கு வாங்கலாம்”
நித்யா அவனைக் கலவரத்துடன் பார்த்தாள்.
“ஆளுக்கு மூணு செட்டு துணி வெச்சிருக்கேன்.குமாருக்கு ஸ்வெட்டர் எடுத்துக்கிட்டிருக்கேன்”
“இது என்ன பெரிசா?”
“நம்ம கல்யாண போட்டோ ஆல்பம் இதை விட்டுப் போக மனசு வரலை”
ஆத்மா அதைப் பிரித்தான்.ஒல்லி ஆத்மா.பொம்மை போல் நித்யா. மனசுக்குள் புன்னகை விரிந்தது.
“உன்னை நான் முதல்ல தொட்ட போது நடுங்கியது”.
நித்யா கவனிக்காமல் “பூட்டு போறலை.மொத்தமே நாலு பூட்டுத்தான் இருக்கு”
“பூட்டா? எதுக்கு?”
“வீட்டைப் பூட்டிட்டுப் போகவேண்டாம்?”
ஆத்மா கை தட்டிச் சிரிதது “பைத்தியமே பூட்ட வேண்டாம். திருடறதுககு ஒரு ஆள் கிடையாது
இந்த வீட்டில இருக்ற அத்தனையும் ஃபரிஜ்,ரேடியோ, டிவி, புஸ்தகங்கள், கித்தார் நாற்காலி, யானை பொம்மை எல்லாமே இங்கதான் இங்கயேதான் இருக்கப் போறது. நு‘று வருஷம் ஆனாலும் இங்கேதான் இருக்கப்போறது.ஆல்ஃபா கதிர்களிலும் பீட்டா துகள்களிலும் ஜொலிச்சுண்டு”
நித்யா சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தாள்.
“ஆத்மா நாம் எங்க போறம்?”
“யாருக்குத் தெரியும்? அரபிக் கடல்ங்கறாங்க,மினிக்காய்ங்கறாங்க லட்சத் தீவுங்கறாங்க. காத்துக்கு எதிர்ப்பக்கம் எங்கயாவது கூட்டிட்டுப் போவாங்க”
“முதலில் பம்பாய் போகணுமா?”
“பம்பாயா?அசடே! பம்பாய் காணாமப் போய்டுத்து.ஃபணால்!ப்ஷ்ஷ் ராட்சச நாய்க்குடை. இப்ப அங்க ஒருத்தரும் இல்லை.மெட்றாஸ் போச்சு.
டெல்லி போச்சு கல்கத்தா போச்சு நாம ஏதோ இந்த ஊர்ல மாற்றலாகி வந்து சேர்ந்தோம்! தப்பிச்சோம்! மழை துரத்தத் துரத்த ஓடிக்கிட்டே இருக்கலாம்! அதிர்ஷ்டம்!”
“அது அதிர்ஷ்டமா?” என்றாள் நித்யா.
“சரியான கேள்வி. பதில் தெரியலை. குமார் எங்கே-“.
“வெளியில விளையாடிட்டு இருக்கான். குமார்?”
குமார் உற்சாகத்துடன உள்ளே வந்து “அப்பா அப்பா ஏழு எலிகாப்டர். வந்து பாரேன்”என்றான் ஆத்மா மகனுடன் பால்கனிக்கு வந்தான். படப்படப்பட என்று சிறகு சுற்றி ஸ்டெபிலைசரின் க்றீ…ச்சுடன் அந்த இயந்திரப் பூச்சிகள் மைதானத்தில் இறங்குவதைப் பார்த்தான்.
“நித்யா, வந்துட்டாங்க சீக்கிரம் பாக் பண்ணு”
“அப்பா நாம எலிகாப்டரில் போகப்போறமா?”
“ஆமாடா கண்ணு”
“எங்க போறோம்?”
“து‘..ரத்துககு”
“ஸ்கூல் லீவா?”
“இனிமே லீவுதான்”
“எப்ப வருவோம்?”
“திரும்பி வரமாட்டோம்”
“ஏன்?”
“ஏன்னா பாக்கிஸ்தான் இல்லை பாக்கிஸ்தான்? அவாளும் சைனாவும் சேர்ந்துண்டு நம்மோடு சண்டை போட்டுட்டு டபால்னு நிறயப்பேர் செத்துப் போய்ட்டா! நாம இன்னும் செத்துப் போகலை-“
நித்யா உள்ளே இருநது “ரொம்ப காரியமா குழந்தைக்கு இதெல்லாம் சொல்லியே ஆகணுமா?”
“ஹ’ மஸ்ட் நோ நித்யா”
குமார் யோசித்து” அதுக்கு ஏன் ஊருக்குப் போறோம்” என்றான்.
“அவாள்ளாம் வெடிச்ச பட்டாசினால புகை நிறைய ஆய்டுத்து. அதில விஷம் நிறைய இருக்கு அது நம்மகிடட வந்துண்டிருக்கு”
“நாம அவாளை ஷ•ட் பண்ணலியா?”
“ம்! நாமும் ஷ•ட் பண்þ‘ம்.ஒரே தமாஷ். தீபாவளி மாதிரி வெடிச்சோம்.கராச்சி, ராவல்பிண்டி லாஹூர்,பீக்கிங்”
“ஏன் நிறுதிதிட்டோம்?”
“பட்டாசெல்லாம் தீர்ந்து போச்சு நிறுத்திட்டோம்”
“ஊருக்குப் போனதும் எனக்கும் வாங்கித்தாப்பா”
“என்னது?”
“ஆட்டம் பாம்”
ஆத்மா சிரித்தான்.”நீதாண்டா தலைவன்”
“குமார் குமார் உன் சமானெல்லாம் எடுத்துண்டியா?”
” ஆச்சு அம்மா” என்று சிறிதாகத் தன் பள்ளிப் பையைக் காட்டினான். அதனுள் ஸ்லேட்டுக்குச்சி, ரப்பர், பம்பரக் கயிறு,தீப்பெட்டி லேபல்கள்,ஸ்டாம்புகள் கண்ணாடிக் கோலி….
“இவ்வளவு தானா?”
“இவ்வளபுதாம்பா,ஜில்லுவுக்கு இடம் வேணும் இல்லையா?”
“என்னது? ஜில்லுவா?”
தன் பெய்ர உச்சரிக்கப் படடதை உணரந்து கடடில் அடியில் படுத்திருந்த ஜில்லு திடீர் என்று காதுகளை உயர்த்திக்கொண்டு வெளியே வந்து குமாரிடம் வந்த வாலை ஆட்டியது.
“ஜில்லு ஷேக்காண்ட்” ஒரு காலைத் து‘க்கியது.
இரண்டு கால்களில் நின்று நாலு தப்படி நடந்து காட்டியது. சின்ன நாய். பொம்மைபோல் கன்னங்கரேல் என்று கண்களுடன் சடைசடையாக வாசனையாக ஒரு சந்தோஷப் பந்தாக.
குமார் அதை தொம்சம் பண்ணினான். காதைப் பிடித்து இழுத்துக் கட்டிக் கொண்டு புரண்டு காலை வாரிவிட்டு குழந்தை செய்த அத்தனை ஹ’ம்சைகளை சட்டை செய்யாமல் அவனுடனேயே ஒட்டிக்கொண்டது. இரண்டு குழந்தைகள்.
“ஜில்லுஜில்லுஜில்லு.. அப்பா நாம ஜில்லுவையும் கூட்டிப்போறமில்லை”
“இல்லை கண்ணா விடடுட்டுப் போறம்”
“பொய் ! அம்மா கூட்டிடடுப் போலாம்னு சொன்னாளே”
“அம்மாதான் பொய் சொன்னா.இதபார் குமார், அந்த எலிகாப்டர்ல மனுஷாளுக்கே இடம் இல்லை ஜில்லுவை உள்ள விடமாட்டா”
குமார் உடனே அழ ஆரம்பித்தான் நாயைக் கட்டிக் கொண்டான் “நான் வரலை.”
“நீ வந்துதான் ஆகணும் இங்கே ஒருத்தரும் இருக்க மாட்டா”
“நானும் ஜில்லுவும் வீட்டில இருக்கோம் நீ போய்ட்டுவா”
நித்யா வந்து”என்ன சண்டை” என்றாள் குமார் ஏன் அழறே”
“அப்பா ஜில்லு வேணடாங்கறார்”
“யார் சொன்னா? ஜில்லுவை கூட்டிண்டுதான் போகப்போறோம் நீ உள்ளபோடா கண்ணா”
குமார் தீர்மானமின்றி கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டு நாயைக் கவலையுடன் அள்ளிக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.
ஆத்மா மைதானத்தில் இப்போதே க்யு அமைவதைப் பார்த்தான். ஹெலிகாப்டர்களும் இளைப்பாறிக்
கொண்டிருந்தன.
“எதுக்காகப் பொய் சொல்ற? குழந்தை கிட்ட நாயை அனுதிக்கமாட்டான்னு தெரியும். இல்லையா”
“அதை அவன் கிட்ட எதுக்கு சொல்லணும்? கடைசீ ல சமாதானப் படுத்தி அழைச்சுட்டு போகலாம்னு பார்த்தேன் நீங்க போட்டு உடைச்சுட்டிங்க”
” இல்லை நித்யா இந்த ஏமாற்றத்துக் கெல்லாம் அவனைத் தயார்ப்படுத்தணும்.சும்மா கனவுகளை சப்ளை செய்துக்கிட்டே இருக்கக் கூடாது.இன்றைய உலகம் என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.நெஞ்சில் உறுதி வரணும்”
“ஆ..மாம் ஏழுவயசில இதெல்லாம் தேவையாக்கும்? இத பாருங்க,அவன் இன்னும் குழந்தை. நாயை வுட்டுட்டுப் போறம்னு தெரிஞ்சா தாங்க மாட்டான்.அது மேல அவனுக்கு உசிரு ஜுரம் வந்துரும்.கடைசில சொல்லி எப்படியாவது சரிக்கட்டிடலாம்.. நாயைக் கூட்டிட்டுப் போறம்னே சொல்லுங்க”
இன்னும் இரண்டு மணி நேரம்.
அறைக்குள்ளிருந்து “ஜில்லு பயப்படாதே.. நான் அழைச்சுட்டுப் போறேன் உன்னை விடமாட்டேன். விடாட்டா அவாளை ஷ•ட்
பண்ணிடலாம்”
நித்யா திடீர் என்று “இப்படி செஞ்சா என்ன?”எனறாள்.
“என்ன?”
“பொட்டில இடம் இருக்கு பேசாம ஒரு துண்டில சுத்தி..”
“ம்ஹும் கத்திக் கத்தி செத்துப் போய்டும்.”
“கைல ஒரு கூடை வெச்சக்கலாமில்லையா?”
“இதபார் நித்யா அனாவசியமா காம்ப்ளிக்கேட் பண்ணாதே.விட்டுட்டுப் போயிரலாம்.
சாப்பாட்டுக்குத் தவிக்கும். வெள்ளைக்காரனா இருந்தா சுடடுட்டுப் போய்டுவான்”
“எனக்குக் கூட இந்த சனியனை விட்டுட்டுப் போறதில இஷ்டமே இல்லை”
“என்ன செய்யறது? தேவடியா பசங்க அவசரப் பட்டு விபரீதம் பண்ணிட்டாங்களே?”
“ஆத்மா ப்ளீஸ்”
அவர்கள் கிளம்பும்போது மணி ஐந்து. அந்தக் கருமேகம் கொஞ்சம் பெரிசாகி இருந்தது.
ஆத்மாவும் நித்யாவும் குமாரும் வெளியே வந்து நின்றார்கள்.தனியான திறந்த வீட்டை, மல்லிகைப் பந்தலை, மாமரத்தை, மகிழ மரத்தை, கதவருகில் நீலத்தில் ஆர் எஸ் ஆத்மா என்ற சிறிய பெயர்ப் பலகையை ஒரு முறை கடைசியாகப் பார்த்தான்.
“காஸை மூடினேனோ ஞாபகமில்லை!” என்றாள்.
“சட்! வா. காஸ் மூடினா என்ன திறந்தா என்ன”
ஒரு பெட்டி, ஒரு சிறிய கூடை கூடை!
“ஏய் கூடைக்குள்ள என்ன?”
Jillu “நீங்க பேசாம வாங்க ஜில்லு தூங்கறது சமாளிச்சுரலாம்”
“இதபாரு, வம்பு வீண் வம்பு கூடையைத் திறந்து பார்ததா அசிங்கமாப் போய்டும்!வேண்டாம் வுட்டுரு” என்று கூடையைப் பிடுஙகினான்.குமார் வீறிட ஆரம்பித்தான்.
“விடுஙகோ நான் சமாளிக்கிறேன்.அவா ஒண்ணும் செக் பண்றதில்லையாம்”
ராணுவத்தின் மூன்று டன் வண்டி ஒன்று வந்து நின்றது.
“கமான் க்விக் க்விக்” என்று ஒரு சீருடைக் குரல் கேட்டது.
ஆத்மாவும் நித்யாவும் குமாரும பெட்டியும் கூடையுமாக ஏறிக்கொள்ள வண்டி புறப்பட ஆத்மா அந்த முகங்களைப் பார்த்தான்.கவலை முகங்கள். எதிர்காலம் அறியாத முகங்கள். எங்கே போகிறோம் எங்கே நிற்போம் ,எந்த திசை, எந்த மண் எதுவும் தெரியாமல்.. வண்டி ஆடி ஆடி மைதானத்தை நெருங்கியது. ஆத்மா கூடையை அடிக்கடி கவலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருநதான்.
மைதானத்தில் இறங்கி மெல்ல நகரும் வரிசையில் ஒட்டிக் கொண்டார்கள்.ராணுவ உடையில் அதிகாரிகள் மேலும் கீழும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.ஏழு ஹெலிகாட்ர்களிடமும் ஏழு வரிசைகள் இருந்தன. நகரத்தின அத்தனை பேரும் வித்தியாசங்கள் இன்றி சற்றே தவிப்புடன் சற்றே அவசரத்துடன் அந்தப் புரியாத வாசலில் தடுமாறி ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள் இளம் ராணுவ அதிகாரிகள் வயதானவர்களைத் து‘க்கி ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். நிற்பவர்கள், டப்பவர்கள்,சக்கர நாற்காலிகள்,கைத்தடிகள்,ஏழைகள் குழந்தைகள் .. நகரம் முழுவதும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில்
காலியாகிவிடும்.
ஆத்மாவும் நித்யாவும் குமாரும் மெல்ல மெல்ல அந்த இயந்திரப் பறவையை அணுக அணுக அவன் இதயம் தவித்தது.எப்படியாவது உள்ளே சென்று ஏறிக்கொண்டு விட்டால்,கிளம்பி விட்டால் அப்புறம் அசட்டு சிரிப்பு சிரித்து சமாளித்து விடலாம்.
அருகே அருகே
“ஒரு பெட்டிதானே” என்றார் அதிகாரி.
“ஒரு பொட்டி இந்தக் கூடை” அதன் மேல் துண்டு போட்டு மூடியிருந்தது.
ராணுவ அதிகாரி பெட்டியை குத்து மதிப்பாகத் து‘க்கிப்பார்த்து “போங்க உள்ளே சீக்கிரம்”
“அப்பாடா”
நித்யா கூடையைத் து‘க்கிக் கொண்டாள்.அந்த சமயம் அதனுள் உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஜில்லு கீச்சுக்குரலில் முனக ஆரமபித்தது.
“சீக்கிரம் ஏறு நித்யா”
இப்போது ஜில்லு ஸ்பஷ்டமாக ஊளையிட ஆரம்பித்தது.
“ஜஸ்ட் எ மினிட் மேடம்”
அதிகாரியின் உப அதிகாரி அவளிடமிருநது கூடையைப் பிடுஙகிக்கொண்டார்.சடுதியில் அதன் மேலிருந்த துணியை விலக்கினார்.
“நாய்!” ஜில்லுவைப் பொறுக்கி மேஜைமேல் வைத்தார்.
“மைகாட் யார் நாய்யா இது”
ஆத்மா “ஆபிஸர் இட்ஸ் லைக் திஸ் என் பையன்..”
“ஏன்யா உங்களுக்குப் படிச்சு படிச்சு சொல்லலை? லவுட் ஸபீக்க்ரல சொல்லலை?வீடு வீடா வந்து சொல்லலை? மிக அவசியமான பொருள்களை மட்டும் எடுத்துட்டு வரணும்னுட்டு.
நாய்! காட்! வாட் ஸ்டுபிடிட்டி ஐ ஸே”
“ஆபிசர் நான் சொல்றதைக் கேளுங்க்ஷக என் பையன்”
“லுக் மிஸ்டர உன்னோட வாதாடிக்கிட்டிருக்க நேரமில்லை.ஹெலிகாப்டர் புறப்பட்டாகணும்.
அத பாருங்க மேகம்..கதிரியக்க மழை வந்துகிட்டு இருக்கு. நாம எல்லோரும் சாவில இருந்து சிலமைல் து‘ரமே இருக்கோம மனுஷஙகளுக்கே இடமில்லை. நாயைக் கூட்டி வரேங்கறியே! உனக்கு இப்ப சலுகை தந்தா அந்தளு பியானோ எடுத்துக்கிட்டு வரேம்பான் இன்னொருத்தன் என் பசு மாட்டை ஏன் விடணும்பான் நாம எல்லாம் உயிர் வாழறதுக்கு ஓடிக்கிட்டு இருக்கோம்.
உங்களுக்கு எட்டு கிலோ சலுகை கொடுத்ததுக்கே ஸ’ ஓ என்னைக் காச்சறார். முடியாது நாயை அனுமதிக்க முடியாது”
“இது எங்க குழந்தை மாதிரி ஸார் ” என்றாள் நித்யா.
“உள்ளபோங்க உள்ளபோங்க .நாய் கிடையாது. அடுததது அடுத்தது”
“படு பாவிப் பசங்களா” என்றான் ஆத்மா
“என்னது?”
“உங்களாலதானடா சண்டை வந்தது”
“பொறுப்பில்லாம அவசரப் பட்டு அவன் மேல அணுகுண்டைப் போட்டுட்டு அவன் திரும்பிப் போட்டு உங்க மாதிரி ராட்சசப் பிரஜைகளோட அவசரப் போக்கினாலதானே,கொலை வெறியினாலதானே சண்டை வந்து நாங்க,ஒண்ணுமே தெரியாதவங்க மாட்டிக்கிட்டு இறந்து போயி பிரிஞ்சு போயி இப்ப ஊர் ஊரா எல்லாத்தையும் துறந்து ஓட வேண்டியிருக்கு ப்ளடி மிலிட்டரி ராஸ்கல்ஸ் !பாஸ்டர்ட்ஸ்”
ஆத்மாவின் கன்னத்தில் பளேர் என்று அறை விழுந்தது
“லுக் மிஸடர் ! நாங்க இல்லை காரணம். தலைவர்கள்தான்! ஹால் ஹ’ம் அப் ஐஸே”
ஆத்மா குண்டுக் கட்டாக து‘க்கப்ட்டு உள்ளே திணிக்கப் பட்டான் .நித்யாவும் ஏற்றப்பட்டு அவசர அவசரமாக மற்றவர்கள் ஏற்றப்பட்டு இறதியில் ராணுவ அதிகாரிகள் ஏறிக் கொள்ள கதவு மூடப்பட்டு மண்டைச் சிறகுகள் சுற்ற ஆரம்பித்து சுழற்சி அதிகமாகி ஹெலிகாப்டர்கள் ஒவ்வொன்றாக சாய்வுப் பாதையில் உயர்ந்தன.
“ஆத்மா வலிக்கிறதா?” என்றாள் நித்யா.
ஏகப்பட்ட ஜனங்கள் அடைந்திருந்தார்கள். நித்யாவும் ஆத்மாவும் ஒரு ஓரத்தில் பதிய
நின்று கொணடு மேலே கிடைத்ததைப் பற்றிக் கொள்ள ஹெலிகாப்டர் மேலே மேலே செல்ல,வயிற்றுக்குள் பயப் பந்து சுருட்டிக் கொள்ள
“குமார் நாம் ஊருக்குப் போனதும் வேற நாய் வாங்கிக்கலாம் ” என்றான் ஆத்மா.
“குமார்?”
“ஏய் குமார்! நித்யா குமார் எங்கே?”
“உங்க கூடத்தானே இருந்தான்”
“இல்லையே உன் கையைன்னா பிடிச்சிட்டிருந்தான்”
“குமார் ? குமார்! குமா ஆஆஆஆ ர்!”
நித்யாவின் அலறல் அந்த மெஷ’ன் படபடப்பில் கரைந்தது.
“அய்யா அய்யா என் மகன். என் மகனை விட்டுட்டோம். திறங்க. கதவை திறங்க” என்று ஆத்மா மோதினான். ஒரு வலுவான கரம் அவனை அடித்து வீழ்த்திப் பிடித்தது.
ஹெலிகாப்டர்கள் வானத்தில் புள்ளிகளாக மறைய குமார் பெஞ்சின் அடியில் பதுங்கியிருந்தவன் ஜில்லுவைத் தடவிக் கொடுத்துக்கொண்டே வெளியே வந்தான்.
“கவலைப்படாதே ஜில்லு.அப்பா அம்மா ஊருக்குப் போய்ட்டு வந்துருவா.நாம வீட்டுக்குப் போகலாம் வா”
சிறுவனும் நாயும் மெல்ல உற்சாகமாக நடந்து செல்ல யாருமில்லாத பிஸ்கட் கடையில் அடுக்கி வைத்திருந்த பிஸ்கட்களில் நிறைய எடுத்துக்கொண்டு ஜில்லுவுக்கும் கொடுத்து தானும் சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டை நோக்கி நடக்கையில்……
